بی‌پرده و کوتاه:
من هم مثل هر آدم معمولی ديگری، به نسبت توانايی‌های خودم و امکانات پيش‌رو، با چيز مزخرفی به اسم «زندگی» درگيرم. پس از قربانی‌دادن‌های خاموش و بسيار در زندگی، اکنون نوبت «خوابگرد» ـ اين بخش عمومی‌تر زندگي‌ام ـ است که به مسلخش ببرم و کرکره‌ی درازش را پايين بکشم. چرای ساده‌ی تلخی دارد: بيش از يک سال است که تلاش‌های شبانه‌روزی‌ام برای تأمين حداقل‌های مورد نياز اداره‌ی زندگی ساده‌ی دونفره، روزبه‌روز به درهای بسته‌تری می‌خورد و چند ماهی‌ست که زندگی‌ام از روال عادی خارج شده و ديگر هيچ امکان مشخصی پيش‌رو نمی‌بينم برای فرار از اين وضعيت بحرانی؛ انگار که منحنی زندگی روزمره‌ام به زير نقطه‌ی صفر سقوط کرده باشد. از طرف ديگر برخورد من با خوابگرد و اجزائش بسيار جدی‌ست و تقريبا شکل ديجيتالی ـ به معنای همه يا هيچ ـ دارد. ديگر توان و تمرکزی برای تداوم گزينه‌ی «همه» ندارم و ناگزيرم که گزينه‌ی بسيار تلخ «هيچ» را انتخاب کنم. در اين ايام، هيچ فشار و تهديد بيرونی خاصی به‌خاطر اداره‌ی خوابگرد به من وارد نشده، و ماجرا فقط و فقط به فشار بی‌امان و بی‌رحم مسايل پيش‌پاافتاده‌ی چرتی مربوط می‌شود که زير نام «تأمين معاش» رديف می‌شوند.

از چند روز ديگر، صفحه‌ی اصلی خوابگرد رسما تعطيل خواهد شد و آدرس خوابگرد دات کام تنها به پنجره‌ی پشتی آن باز خواهد شد. اگر خواستيد، محمدحسن شهسواری را همراهی کنيد که يادداشت‌های ادبی گاه‌به‌گاهش را ادامه خواهد داد تا به قول خودش چراغ خوابگرد ـ در حد سوسويی هم که شده ـ خاموش نشود. هرچند می‌دانم که نهايتا تا يکی دو ماه ديگر «خوابگرد» از ياد خيلی‌ها بيرون خواهد رفت، ولی برای دل خودم آرزو می‌کنم اگر روزی رسيد که منحنی اين زندگی گند و متعفّن ـ به‌معنای کار برای خور و خوابش ـ دست‌ِکم به نقطه‌ی صفر رسيد و کمی ـ فقط کمی ـ به بالا ميل کرد، بتوانم به بازگشت فکرکنم.

خب؛ سرانجام پس از سه روز متناوب و سه ساعت متوالی، توانستم سخت‌ترين يادداشت همه‌ی زندگی‌ام را بنويسم. حالا ديگر «خوابگردی» براي من، خود يک رؤيا و خواب خواهدبود؛ خواب خودم را می‌بينم که در خواب، خوابگردی می‌کنم. روزگار کثيفی‌ست نازنين!

سيّدرضا شکراللهی
shokrollahi[AT]khabgard[DOT]com