

صناعتپردازی پسامدرن در رمان «شب ممکن»
به قلم دکتر حسین پاینده، دانشیار نظریه و نقد ادبی دانشگاه علامه طباطبائی 
وضعیت کشور امروز چون رودخانهی خروشان عظیمی ست که سیلابهای تند و حوادث گوناگون باعث طغیان و گلآلود شدن آن شده است. آرام کردن این رودخانهی بزرگ و روشن ساختن و زلال کردن آب آن در یک اقدام سریع و عاجل امکانپذیر نیست. راه حل، در روانه ساختن نهرها و چشمههایی از آب روشن و شیرین به بستر این رودخانه است که بهتدریج و طی یک فرآیند تدریجی کیفیت آب و وضع رودخانه را تغییر دهد. و در این میان، حتا یک جوی کوچک زلال هم میتواند مغتنم باشد. [متن کامل]
تیتر از:
الذین یستمعون القول فیتبعون احسنه اولئک الذین هداهم الله واولئک هم اولوا الالباب (زمر ـ ۱۸)
به نظر من جان و معنای این بیانیه این است که:
1- حظور در خیابان نه برای خشونت ( بلکه شاید تنها برای اعلام وجود یا حتی جشن پیروزی )
باشد. البته به نظر من به دلیل اینکه ما از حظورمان در خیابان که همان اعلام وجود و پیدا کردن دل و جرئت برای اعتراض بود رسیدیم و به دلیل بروز خشونت که به ضرر این جنبش است تا همینجا کافیست.
2- آشتی ملی یعنی خریدن مهلت برای زنده نگه داشتن جنبشی که تمام و کمال به اهداف خود در این مقطع رسیده
3- و در آخر پیامی به تمام ملت سبز اینکه اکنون زمان آن رسیده که آگاهی را در جامعه گسترش دهیم و گروهی از مردم را از خواب( که به هیپنوتیزم می ماند) بیدار کنیم.
4- پیروزی در راه است پس حرکت کنید!
و این یعنی نجات جنبش سبز از خشونتی که باعث فرسایش آن می شود. باید دقت داشت که این ایامی که بر سر ما گذشت نشان دادکه شاید هنوز بستر های لازم برای یک تحول اساسی ! فراهم نشده .چرا که هنوز طرز تفکر ها - عقاید و نگاههایی در جامعه وجود دارند که باید اصلاح شوند. و این اصلاحات زمان بر هستند.
از طرفی نباید به فکر تحول ناگهانی که تنها به مدد خشونت به دست می آید بود چرا که تجربه های تلخ چنین تحولاتی هنوز برای مردم ما قابل لمس است. تحول باید اجتماعی باشد نه حکومتی.
فراموش نکنیم که جنبش عظیم سبز هیچ گاه سخنی از رسیدن به قدرت بر زبان نراد. دغدغه ی جنبش سبز زندگی در جامعه ای آزاد از هر نظر(آزادی عقیده- آزادی بیان-آزادی ...)است.