در اولين غلطنامه که منتشر کردم، نوشتم: «آن‌هايی که آيين نگارش را می‌دانند و رعايت می‌‌کنند که هيچ. آن‌ها که می‌دانند و رعايت نمی‌کنند، می‌توانند هم‌چنان رعايت نکنند؛ زور که نيست. اما آن‌ها که نمی‌دانند و يا می‌دانسته‌اند و يادشان رفته، فکر می‌کنم اين [غلط‌نامه]‌های گاه‌گداری، به دردشان بخورد.» بعد هم اين همه احسنت و آفرين نثارم کردند و چشم‌چشم گفتند، اما آخرش چی؟ يعنی تعداد کسانی که عمدا رعايت نمی‌کنند واقعا اين‌قدر زياد است و من خبر ندارم؟ اين همه احترام می‌گذارند به طرح موضوعات اين‌چنينی، اما پای انجام‌دادن که می‌رسد، همه چيز انگار يادشان می‌رود. روز و شبی نيست که انبوهی از غلط‌های نگارشی و نقطه‌گذاری را نشود در متن وبلاگ‌ها و کامنت‌ها ديد. می‌خواستم غلطنامه‌ی۴ را بنويسم و درباره‌ی پاراگراف‌بندی چيزهايی بگويم که همين چندلحظه پيش با ديدن يکی ديگر از بی‌شمار نمونه‌های غلط‌نويسی روبه‌رو شدم و آه از نهادم برآمد. وقتی هنوز ساده‌ترين نکات مطرح‌شده در غلطنامه‌های پيشين رعايت نمی‌شوند، فکر می‌کنم تخصصي‌تر کردن موضوع، بيش‌تر مايه‌ی هدردادن آن می‌شود. محض رضای خدا به اين نمونه از يکی از وبلاگ‌ها [بدون لينک و مشخصات] دقت کنيد!

ناراحت نشويد؛ اين نوشته‌ی ۱۰سطری، فقط کمی بيش‌تر از ۳۰غلط نگارشی و نقطه‌گذاری دارد. پيش‌تر هم گفته‌ام که محاوره‌ای نوشتن هيچ اشکالی ندارد، ولی می‌شود محاوره‌ای را هم تميزتر و منظم‌تر و بی‌غلط نوشت. و اما برجسته‌ترين غلط‌ها بدون اين که بخواهم مته به خشخاش بگذارم:

۱- در کلمه‌ی «خاله‌ها»، «ها»ی جمع جدا نوشه شده درحالی که «ها»ی جمع بايد با نيم‌فاصله کنار کلمه بنشيند.
۲- از استفاده‌ی بی‌مورد از سه‌نقطه که بگذريم، روش استفاده از آن اما استانداردی دارد. بعد از کلمه‌ی «همدان»، به‌جای سه‌نقطه، چهار نقطه گذاشته شده. حتما می‌دانيد که وقتی پس از کلمه‌ای از سه‌نقطه استفاده می‌کنيد و بعد از آن فاصله می‌اندازيد، ماشين آن را به عنوان يک کلمه می‌شناسد. درضمن وقتی جمله‌ای را با سه‌نقطه تمام می‌کنيد، نيازی به استفاده از نقطه‌ی آخر [به‌عنوان نقطه‌ی چهارم] نيست.
۳- در همان مورد بالا، بعد از نقاط، بی‌هيچ‌فاصله‌ای جمله‌ی بعدی شروع شده. درحالی‌که همواره بعد از هر علامت نقطه‌گذاری بايد از «فاصله» استفاده کرد.
۴- کلمه‌ی «ديدوبازديد» که در مجموع يک واژه محسوب می‌شود، به‌خاطر فاصله‌های موجود تبديل به سه کلمه‌ی مستقل شده.
۵- در سطر دوم هم دوباره اشکال سه‌نقطه بعد از کلمه‌ی «بيمارستان» تکرار شده.
۶- بعد از سه‌نقطه‌ی مورد بالا، علامت تعجب بی‌هيچ دليل روشنی استفاده شده که کاربرد آن اصلا مشخص نيست.
۷- باز هم در ادامه‌ی اشکال بالا، پس از علامت تعجب، بدون هيچ‌ فاصله‌ای، کلمه‌ی بعدی نوشته شده.
۸- در سطر سوم، کلمه‌ی «امشب» به‌طرز وحشتناکی به کلمه‌ی «رو» يا همان «را» چسبيده. انصافا خود شما ناراحت نمی‌شويد از ديدن چينين منظره‌ای؟
۹- در همين سطر، فعل «می‌گذرونيم» به شکل سرهم نوشته شده، درحالی‌که «می» مضارع بايد با «نيم‌فاصله» از آن جدا شود.
۱۰- برای سومين‌بار، بعد از يک علامت نگارشی [علامت تعجب بعد از سه‌نقطه] «فاصله» ايجاد نشده.
۱۱- در ابتدای سطر چهارم سه کلمه‌ی «بابا»، «و»، «گفتم» پشت‌سرهم نوشته شده‌اند، بدون هيچ فاصله‌ای؛ درست برعکس «ديدوبازديد» که نابه‌جا ازهم جدا شده‌بودند.
۱۲- در همين سطر، دو کلمه‌ی «غذا» و «بلد» هم بدون فاصله به‌هم چسبيده‌اند. يکی نيست بگويد کلمه‌ی «غذابلد» يعنی چی؟
۱۳- در ادامه‌ی سطر چهار، داخل پرانتز، کلمه‌ی «به‌جز» به شکل «به جز» نوشته شده و از نيم‌فاصله استفاده نشده.
۱۴- اول سطر ششم که علامت سوال تک افتاده، اولا مگر جمله سوالی‌ست که با علامت سوال تمام شده؟ و دوم اين که چون موقع تايپ، بين علامت تعجب و علامت سوال از «فاصله» استفاده شده، علامت سوال ناخواسته افتاده پايين و چنين شکل مسخره‌ای پيدا کرده.
۱۵- در ادامه‌ی همين سطر، بين «می» و «گفت» به‌جای نيم‌فاصله، فاصله افتاده.
۱۶- بلافاصله بعد از همين «می‌گفت» از علامت دونقطه استفاده شده اما کلمه‌ی بعدش چسبيده به دونقطه که غلط است.
۱۷- آخر همين سطر ششم بازهم اشکال فاصله‌ی بعد از سه‌نقطه حضوری ننگين دارد.
۱۸- در سطر هفتم هم بعد از نقطه‌ی آخر، کلمه‌ی «امشب» بدون فاصله تايپ شده.
۱۹- کمی جلوتر هم دوباره همين اشکال درمورد علامت تعجب ديده می‌شود.
۲۰- اول سطر هشتم هم ايضا.
۲۱- در ادامه‌ی سطر هشتم، کلمه‌ی «غيرشهادت» که يک کلمه محسوب می‌شود، به‌شکل «غير شهادت» يعنی با فاصله از هم نوشته شده.
۲۲- دنباله‌ی آن هم باز «نمی» فعل «نمی‌کنه» جدا افتاده.
۲۳- و بلافاصله بعدش، اشکال تکراری عدم استفاده از فاصله بعد از نقطه.
۲۴-  در سطر نهم هم می‌بينيد که بعد از سه‌نقطه فاصله‌ای وجود ندارد.
۲۵- ادامه‌ی جمله هم می‌رسد به کلمه‌ی «پشت‌بام‌ها» که دو اشکال آشکار دارد؛ يکی استفاده از فاصله به‌جای نيم‌فاصله بين «پشت» و «بام» و ديگری چسباندن «ها»ی جمع. درستش اين است: «پشت‌بام‌ها».
۲۶- الحمدلله يادداشت بالا با غلط هم تمام می‌شود؛ استفاده از علامت تعجب و بلافاصله پنج‌نقطه به‌جای سه‌نقطه و تازه همه‌ی اين‌ها به‌شکلی که اين همه علامت بی‌ريخت افتاده‌اند پايين. درحالی‌که اگر بعد از کلمه‌ی «است» بدون هيچ فاصله‌ای علامت نگارشی تايپ شود، تحت هيچ شرايطی از کلمه‌ جدا نمی‌شوند و اعصاب خواننده را به‌هم نمی‌ريزند.

هرچند مشخصات وبلاگ مورد اشاره را نداده‌ام، اما اميدوارم صاحب آن از من نرنجد و بگذارد به‌حساب خدمتی که به‌واسطه‌ی نوشته‌ی او به آيين درست‌نگاشتن می‌شود و انبوهی دعای خير نصيب خودش می‌کند. اما از باقی دوستان که اين مسايل را رعايت نمی‌کنند و دوست دارند که رعايت کنند، تقاضا می‌کنم به‌فکر دعاهای خير ديگران نباشند و به‌جز بازنگری غلطنامه‌های پيشين، کمی حساسيت به‌خرج بدهند. شما که به‌سادگی اين امکان را داريد تا اهل «نوشتن» باشيد، تلاش کنيد نگارش‌تان هم فرهيخته باشد. فرهيختگی در «انديشه» و «زبان» به تکرار، تامل، جديت، تفکر و مطالعه نياز دارد، اما فرهيختگی در «نگارش» فقط کمی حوصله می‌خواهد برای يادگيری. جز اين است؟
پيوندها:
:: غلط ـــــ نامه ۱ / نيم‌فاصله
:: غلط ـــــ نامه ۲ / نقطه‌گذاری و فاصله‌ها
:: غلط ـــــ نامه ۳ / «را» و «به»
:: غلط ـــــ نامه 5 / تفاوت کاراکترها
:: چرا نيم‌فاصله؟ / از وبلاگ پادساعتگرد
:: دانلود برنامه‌ی TrayLayout