اول از همه: ارديبهشتِ همدان راستی که دل‎انگيز است. حال سياسی اين شهر اما، چند سال است که در هيچ‎يک از ماه‎های سال خوب نيست. از پيش‎ترها فضای اين شهر رنگ ناصافی از سياست داشت آن هم به سود اقتدارگرايان، ولی از ماجرای آغاجری  به بعد همدان لقب يکی از امنيتی‎ترين شهرها را به خود گرفت. برگزار کردن يک جشنواره‎ی دانشجويی با موضوع خوفناک وبلاگ آن هم توسط چند دانشجوی مستقل دانشگاه بوعلی سينا واقعا سماجت می‌خواست و شهامت که نه تنها هر دو را داشتند که به جرأت می‎گويم در بين چهار جشنواره و مسابقه‎ی وبلاگی که در سطح گسترده در ايران برگزار شده و سه‎تای آن‎ها در پايتخت بوده، اين يکی از همه‎ی آن‎ها منظم‎تر، با برنامه‎تر، مفيدتر، تشکيلاتی‎تر، حرفه‎ای‎تر و زنده‎تر بود. به سالن کشاندن دادستان همدان و نشاندن او روی صندلی مراسم تا در فيلم ويژه‎ی افتتاح جشنواره فرزند شهيدی را ببيند که موسيقی متال می‎شنود و برای انتشار حرف‎ها و عکس‎های سانسورشده‎اش در مطبوعات، وبلاگ راه می‎اندازد، براي من کافی بود تا در همان روز اول به برگزارکنندگان جوان و مهربانش ايمان بياورم و تا آخرين روز با شور و هيجان پا به پای‎شان اندرونه‎ام بالا و پايين شود تا همه چيز به خير و خوشی تمام شود که شد. دست مريزاد هزار بار!

غايبان: دانشجويان وبلاگ‎نويسی که اين جشنواره را جدی نگرفتند، اگر می‎خواهند پشيمان نشوند پيشنهاد می‎کنم حال و هوای جشنواره را از هيچ‎يک از شرکت‎کنندگان نپرسند. دانشجويانی هم هويت‌شان را پنهان می‌کنند، اگر می‌بودند شور و حرارت اين جشنواه از مرز جوش می‌گذشت. وقت است که  هم خودمان را جدی‎تر بگيريم و هم اکنون که ـ با وبلاگ‎نويسی ـ جسارت عرضه‎ی خويش را بر خويش يافته‎ايم، با عرضه‎ی آشکار هويت فردی خويش بر ديگران اين جسارت ستودنی را بيفزاييم.

افتتاحيه: فيلم کوتاهی که پخش کردند، با اين جمله و صدا تمام شد: «کاش خدا برای دعاهای‎مان کامنت می‎گذاشت.» خدا بود!

بيانيه‎ی داوران: وقتي رفتم روی سن برای خواندن بيانيه‎ی داوران بخش فرهنگی و ادبی، به عنوان مقدمه گفتم: « ما پير و پاتال‎های فرهنگی و ادبی نه مثل جوون‎های فنی می‎تونيم بيايم از حفظ بيانيه بخونيم، نه مثه سياسيون قدرت لپ‎تاپ آوردن و غصب ميز مجری مراسم رو داريم. پس همه چيز رو از رو کاغذ می‎خونم، کلمه به کلمه...» هيچ‎جا اين بيانيه را که ما از شب تا ساعت چهار و نيم صبح مشغول نوشتنش بوديم، به‎طور کامل منتشر نکرده. طبيعی هم هست. ولی نمی‎دانم چرا سايت جشنواره که بايد متن کامل بيانيه‎ها را به عنوان مستندات آن منتشر کند هم در اين مورد کوتاهی کرده. به هر حال نسخه‎ی غلط غولوط و خلاصه‎ی اين بيانيه را می‎توانيد توی اين گزارش ايسنا بخوانيد. معيارهای ما اين بود: ۱- ماهيت رسانه‎ای و ارتباطی وبلاگ ۲ـ مسئوليت در قبال زبان و نگارش ۳ـ کيفيت طرح و ساختار فنی و بصری همراه با نبود عناصر مزاحم ۴ـ (با نظرداشت صفت دانشجويی جشنواره) هويت دانشجويی وبلاگ ۵ـ خلاقيت در نام‎گذاری از منظر زيباشناختی.

برندگان: به لطف حرفه‎ای بودن جامعه‎ی خبرنگاران کشور، اسم وبلاگ‎های برگزيده، در هيچ سايت و روزنامه‎ای به شکل درست و دقيق منعکس نشد، بنابراين ناچارم نام برندگان جايزه را همين‎جا بياورم:
برگزيده‎ی نخست: وغيره
برگزيده‎ی دوم: ارتفاع صفر
برگزيده‎ی سوم: نوشته‎های اتوبوسی
ويژه‎ی هيأت داوران: بياض

شهاب مباشری: همه‎ی خوبی‎های دنيا در او جمع است، ولی يک نقطه‎ضعف بزرگ دارد؛ به‎رغم ذات و قيافه‎ی سيگاری‎اش، سيگار نمی‎کشد. متن سخنرانی‎اش را حتما بخوانيد تا رستگار شويد؛ حتا اگر سيگاری نيستيد!

اميد معماريان: گاو پيشانی‎سفيدی که در اين شب‎های هم‎اتاقی بودن ضربه‎ی روحی بزرگی به من زد. هرچه شب‎ها من بيدار بودم و می‎خواندم و می‌نوشتم، او مثل تنه‎ی سنگين يک درخت افتاده بود روی تخت و خرکيف خرناس می‎کشيد. نمی‎دانم سخنرانی بسيار خوبش درباره‎ی نسبت جامعه‎ی مدنی با وبلاگ‎های فارسی را در کدام‎يک از شب‎ها که خواب بود، نوشت!

دکتر حنايی کاشانی: از او متنفرم، چون همواره در من احساس غبن ايجاد می‎کند. آخر يک نفر آدم چه‎قدر بايد هم اطلاعات گسترده در هر حوزه‎ی فرهنگی و هنری داشته باشد و هم اين‎قدر قدرت تحليل، و بدتر از همه اين که اين‎قدر خوش‎مشرب باشد و خاکسار؟ سخنرانی او تصادفا مکمل نکاتی بود که در سخنرانی من طرح شد. اگر خوش‎اقبال باشم و متن هر دوی اين سخنرانی‎ها در يک صفحه از يک روزنامه چاپ شود، شايد کمی از احساس تنفرم فروکاهد!

نيما اکبرپور: نبود، نبود، نبود، نبود، نبود، نبود، نبود، نبود، نبود، بعد يک‎هو خبرنامه‎ی جشنواره به تعداد موهای سرش او را بود کرد، بودکردنی!

جليل اکبری صحت: روزنامه‎نگار باشی، اهل بخيه‎ی ادبيات باشی، منتقد سينمايی باشي، دبير سرويس ادب و هنر باشی، لباس اسپرت بپوشی، پژو ۲۰۶ داشته باشی، آدامس بجوی، همدانی‎الاصل باشی، وبلاگ‎خوان حرفه‎ای باشی، با هيچ‎کس تعارف نداشته باشی، و کلی داشته‎باشی و نداشته‎باشی ديگر. بس نيست برای داور بودن؟ راستی آدامست را از همدان تا ساوه جويدم، برای گرفتن ديه‎ی فکم که داغون شد، حتما بهت زنگ می‎زنم.

محمود فرجامی: اگر بچه‎ی مشهد نبود که دوست‎شان دارم اين‎جا می‎نوشتم، اگر به دبش لينک نداده‎ايد، عوضش او تنها کسی‎ست که دو دست کت و شلوار دارد! بی‎خيال «تناقض»...

علی پيرحسين‎لو: جان خودم همه‎ی‎ ما از دم موبايل داشتيم، ولی نمی‎دانم چرا موبايل علی بيش‎تر از ما زنگ می‎خورد؟ بابا! آقای معين چه‎قدر بايد به تو زنگ بزند تا وزارت آ‎ی‎تی را قبول کنی؟

محمود اروج‎زاده: به‎خدا وقتی ديدم در ميزگرد حقوق وبلاگ‎ها وسط سحرخيز کله‎خراب و دکتر دادخواه با آن شور و هيجان سياسی گير افتاده، دلم برايش سوخت. راستی از سومين دوره‎ی مسابقه‎ی وبلاگ‎ها چه خبر؟ جشنواره‎ی همدان انگار بدجوری کک انداخته بود توی تنبان محمود؛ خدا به خير کند.

نويد لطيفی يحيی صفی‎آريان: اين اسم دراز، در زمان برگزاری جشنواره متعلق به يک شخصيت ـ به معنای واقعی کلمه يک شخصيت ـ بود که سردبيری جشنواره را به عهده داشت. ولي بيرون جشنواره اين اسم به دو اسم «نويد لطيفی» و «يحيی صفی‎آريان» تقسيم می‎شد که دو نفر بودند. عکس اين دو ساختارشکن عرصه‎ی دبيری جشنواره‎ها را ببينيد. گريه‎ی آرام آن‎ها بعد از اختتاميه، مرا هم به گريه انداخت.

عليرضا شيرازی و شهرام شريف: از آن فنی‎های باسواد که وقتی باهم حرف می‎زنند، من يکی هيچ‎چی نمی‎فهمم و حوصله‎ام سر می‎رود، ولی وقتی در گوشَت حرف می‎زنند، می‎بينی که انگار شور و شيدايی، فنی و فرهنگی نمی‎شناسد؛ کافی‌ست فقط ديوانه باشی!

قوانلو قاجار: روزنامه‎نگاری سايبر پديده‎ی آن‎قدر نوی‎ست که هنوز در ايران شناسايی نشده، ولی جالب اين‎جاست که قوانلو به جای«اشتياق»، نسبت به آن «حس نوستالژيک» دارد. اين را از نگاه غريبانه‎اش می‎شود فهميد! دير آمدی و زود رفتی قاجار!

بلاگرهای شرکت‌کننده: خداوکيلی به همه‌تان خوش گذشت، نه؟ باز هم خواهش می‌کنم عکس‌هايی را گرفتيد برای خود من هم بفرستيد. پيشاپيش هرگونه فتوشاپ‌کاری عکس‌هايم را برای انتشار در وب شديدا محکوم می‌کنم.

سخنرانی من: روز قبل از سخنرانی من، شهاب مباشری سخنرانی داشت. حرف‎هايش که از نيمه گذشت، چشم‎هايم آرام آرام از حدقه زد بيرون و افتاد روی زمين. بر اثر توارد ذهنی، شهاب موضوعی را طرح کرد که من برای سخنرانی آماده کرده بودم. همين باعث شد تا يک روز تمام وقت بگذارم و از نو سخنرانی ديگری تنظيم کنم. به‎نظرم بد هم نشد. «در خدمت وبلاگستان به زبان فارسی» تيترش بود و درباره‎ی فرشته‎ی مرگی حرف زدم که روی شانه‎های زبان فارسی ايستاده و به‎خاطر وبلاگستان دارد از اين نشستن پشيمان می‎شود! هنوز وقت نکرده‎ام تايپش کنم. بعدها خودش را يا لينکش را خواهم گذاشت. گزارش اين سخنرانی را هرجا به‎جز جايی که خودم تأييد می‌کنم اگر ديديد، لطفا به‎هيچ‎وجه نخوانيد. شديدا تکذيب می‎کنم.

انقلاب فيروزه‌ای
يکی از بهترين و زيباترين رويدادهای جشنواره، همين الان و در ادامه‎ی همين سطرها شکل می‎گيرد. از همدان که برگشتم، ايميلی گرفتم از عباس معروفی. گويا پيش‎تر از او خواسته بودند که پيامی برای جشنواره بفرستد. می‎فرستد، ولی منتشر نمی‎شود. بلافاصله با نويد لطيفی تماس گرفتم، گفت اصلا از چنين موضوعی خبر ندارد و متأسفانه ايميل معروفی را دريافت نکرده. بسيار هم پوزش خواست. اکنون هم دير نيست. نامه‎ی معروفی را بخوانيد:

وبلاگ‎نويسان عزيز وطنم،
من انقلاب فيروزه‎ای وبلاگ‎نويسی را بزرگ‎ترين اتفاق تاريخ ايران می‎دانم. آنجا که جامعه‎ای شفاهی و جمعيتی افواهی به تمدنی مکتوب مبدل شود، نام‎ها و امضاها جايگزين سايه‎ها و سياهی‎ها خواهد شد. آنجا که چهره‎ها بر تمامی گفتار خويش شهادت می‎دهند، شهر از هياهوی گنگ تباهی نجات می‎يابد، و کلام جسدی بادکرده نيست که بر سينه‎اش نوشته باشند: مجهول‎الهويه. هزار سال شعر پارسی با شاعرانش باليد، اما با جامعه چه کرد؟ دستاورد حفظ کردن کلام موزون برای مردم چه بود جز تکرار همان کلام زيبا که رودرروی يکديگر غزل خواندند و قصيده شنيدند؟ می‎دانيد؟ جامعه ياد گرفت شعر حفظ کند، ادبيات بلغور کند، و در پس آن شفاهی ماند، افواهی شد، دروغ گفت، رياکار شد، شايعه ساخت، دو رو شد، بی‎مسئوليت حرف زد، و روز بعد حاشا کرد. نمی‎خواهم بر جايگاه رفيع  شعر پارسی خللی وارد آورم، می‎خواهم از جامعه‎‎ای شفاهی در درازای تاريخ بگويم. جامعه‎ای که به سادگی فروغ را فاحشه می‎خواند، جمعيتی که به آسانی سعيدی سيرجانی را سرسپرده می‎ناميد، و برادری که به‎خاطر سی و چهار هزار تومان سر برادرش را می‎بريد. آيا کسی هست که بار آن‎همه ستم را بر دوش بگيرد؟

فضای موجود در مجموعه‎ی وبلاگ‎ها پيش و بيش از هر چيز، انسانی است، نه سياسی. و اين را همه‎شما می‎دانيد که انسان موجودی است سياسی. اما  تلاش شما برای جلوگيری از اعدام زنی در بند، انسانی است. تقلای شما برای آزادی يک روزنامه‎نگار، انسانی است. آنچه از زندگی می‎نويسيد، انسانی است، هرچه از عشق می‎گوييد، انسانی است. آه خدای من! حضورتان، انسانی است. شعرتان، شورتان، افشاگری و شعورتان، انسانی است. شما به سياهچاله‎ها نور می‎تابانيد، شهرهای ما را تصوير می‎کنيد، از کودکان محروم می‎نويسيد، از قهرتان با خدا می‎گوييد، از زلزله، کارتن‎خواب‎ها، نوزاد سر راهی، برف، تئاتر، زن، ادبيات  آرکائيک، ادبيات کوچه، تماميت ايران، موزيک، باران، عشق، مرد، استقلال، شعر، کودک، گرانی، نان، حقوق بشر، زندگی، سياست، دروغ، دروغ، دروغ.

شما چهره‎ی دروغ را افشا می‎کنيد، شما جامعه را از شفاهيات نجات می‎دهيد، امضا می‎شويد، چهره و نام می‎شويد. حرف نمی‎زنيد، می‎نويسيد. گاه می‎ترسيد، نام مستعار می‎شويد، گاه به خطر می‎افتيد، باز می‎نويسيد، نمی‎ترسيد، فواره می‎زنيد، از خاک به افلاک. و من نويسنده‎ی هم‎عصر شما به شما می‎بالم. و آنچه می‎خوانم حالا ممهور به مهر شماست. می‎دانيد؟ ما در مکان نزيسته‎ايم، در زمان عبور کرده‎ايم. يک انقلاب و يک جنگ و هزار بلا را از سر گذرانده‎ايم. دنبال هر سياستمداری بع بع‎کنان راه نمی‎افتيم، ويژگی نسل شما، و کار من سرکشی و اعتراض است؛ اعتراض به وضعيت موجود برای رسيدن به وضعيت موعود.

يادتان باشد که ايران شاهد بلايای بزرگی بوده است، سياهی جنگ‎، خون پاشيده بر ديوار، چرکی آنهمه خباثت، و دويدن رنگ در رنگ. اما رنگ غالب ما فيروزه‎ی گنبدهای ماست که هزار سال در نهايت زيبايی و قدرت و شهامت از ميان رنگ‎ها سر بر کشيده، با هر رنگی رنگين نشده، و نام و نان نيالوده، و سرافراز مانده است. من تداوم انقلاب فيروزه‎ای وبلاگ‎نويسی را به شما تبريک می‎گويم، و از شما می‎خواهم بر معرفت حرفه‎ای پای فشاريد.
                               با مهر و احترام ـ عباس معروفی ـ برلين/ جمعه نهم ارديبهشت 1384 

اختتاميه: در يکی از ميزگردهای جشنواره، عيسي سحرخيز فرياد زد که با گوريل نمی‎شود شطرنج بازی کرد. با گوريل بايد مثل خود او بازی کرد و... اين حرف او بعضی بلاگرها را خوش آمد و برخی را هم نه. اين گذشت تا مراسم اختتاميه. در اين مراسم هم يک کليپ ويژه پخش شد که ساختار و تدوينش واقعا ستايش‎انگيز بود. اين کليپ با نمايی از روی صفحه‎ی مونيتور تمام شد که اين جمله روی آن صفحه تايپ می‌شد: «نتيجه‎ی اخلاقی: برای گوريل نبايد کامنت گذاشت.» اما من فکر می‌کنم برگزاری نخستين جشنواره‎ی دانشجويان وبلاگ‎نويس ايران، کامنت مفصلی بود که در وبلاگ گروهی گوريل‎ها برای هميشه ثبت شد؛ امکان پاک‌کردنش هم وجود ندارد. زنده باد!